Wie

Bieke

BIEKE. Geboren in 1990. Creatief en al brielend in de Chiro en Kazou de jeugd doorgebracht in Ingelmunster. De vleugels uitgeslagen in Brugge om de boeiende wereld der logopedisten te ontdekken. Voorgesteld aan DE liefde op de Heksenstoet in Beselare, op slag verliefd geworden en niet meer weggegaan. Acht jaar kinderen en volwassenen begeleid om vervolgens een andere weg in te slaan. Die ‘work life balance’ wat evenwichtiger krijgen. Een ideale afslag van die weg gevonden bij het Wit-Gele Kruis in Ieper. Samenwerken met heel fijne collega’s met als parttime dagtaak administratie en onthaal. Ooit ’s voor een verrassingsreis een workshop chocolade georganiseerd (bij Ledoux trouwens, zeker de moeite!) en zo de kriebel bij Bart geïnstalleerd. Na jaren twijfelen en een deftig businessplan later nu ook helper, verantwoordelijke administratie, logistiek, verpakking, verkoop en kwaliteit bij Sjokla. Fancy hé. Gewoon veel proeven eigenlijk. En de overige taken worden er met plezier bijgenomen.

Bart

BART. Geboren in 1987. De Beselaarse buurt onveilig gemaakt met bommetjes en andere wetenschappelijke proefjes. Verlegenheid daar achtergelaten en uit de comfortzone getreden om in Leuven voor geograaf te studeren. Geograaf? Je zoekt het maar ’s op, ‘t is niet alleen met de grond. Da’s geoloog. Big difference. In de zomer van 2009 een blind date toegestaan. Hoe Leuven een mens toch kan veranderen. Een lief gevonden net voor een zes maanden durende Erasmus in Zweden. Bad timing. Maar met glans doorstaan. Nog een jaar voor leerkracht bijgestudeerd om daarna de wijde werkwereld in te trekken. Eerst naar Brussel om vervolgens in Gent een doctoraat te behalen en nu rioleringen te ontwerpen. Nooit van z’n leven gedacht. Maar bij studiebureau Cnockaert in Wervik een stabiele en aangename werkomgeving gevonden. En ergens tussenin plantte Bieke een zaadje tijdens de jaarlijkse verrassingsreis. Een zaadje dat groeide tijdens twee jaar opleiding als chocolatier in Brugge. Daarvoor elke donderdag eventjes van Gent naar Brugge en daarna naar Zonnebeke pendelen. “Of ik dat thuis ook wil doen? Ja, maar ja, die onzekerheid en zo. Dus voorlopig toch maar nee. Misschien eerst trouwen en papa worden. Dan heb ik extra testpubliek.” Vijf jaar later en de kriebel is er nog. Opnieuw die blijvende, zoemende vraag om dat thuis toch te proberen. Nog even getwijfeld, gedroomd en gezweefd. Maar dan toch gesprongen.

Niet je hele
Lange leven
Met je voetjes
Op de grond
Beetje dromen
Beetje zweven
Lijkt mij ook niet ongezond
– Toon Hermans –