Hey

Misschien herken je het onderwerp van deze mail van ergens anders. Klopt. Ik pleeg hier even plagiaat omdat ik gewoon geen betere manier van omschrijven vond. Voor wie het herkent maar niet meer weet van waar, ’t is een quote van Anouck Ampersand na het stopzetten van de bekende podcast Werk en Leven.

Ik ga er geen doekjes om winden want daarvoor ben ik te nerveus. Misschien dat dat overgaat eens deze mail weg is, al betwijfel ik dat aangezien hij naar zo’n kleine tweehonderd mensen wordt verstuurd. En hij wellicht nog dagen als sjabloon blijft staan omdat ik misschien nog wel iets wil veranderen. Of omdat we nog niet durven verzenden. Het wordt toch nog even met een bang hartje afwachten wat de reacties zullen zijn. Met de deur in huis vallen is het aldus niet meer maar dan nog: Sjokla houdt er mee op.

Voila. The word is out.

Tekst en uitleg zijn we jullie eigenlijk niet verschuldigd. Dat weet ik, maar kan ik nog niet altijd. Wij maken onze eigen keuzes en hebben niemand verantwoording te geven. Maar dit is geen verantwoording. Met deze mail hoop ik misschien mensen die graag met iets zouden stoppen, te overtuigen dat het kan. En dat het niet als falen hoeft te voelen. Stoppen hoeft geen stap achteruit maar kan een stap vooruit zijn. Het leven kan rijk zijn als je jezelf de kans geeft om van verschillende dingen te proeven. Dus lees even verder. Wie weet brengt het je iets.

Je kan maar met iets stoppen als je iets probeert en onderneemt. En dat is exact wat we twee jaar geleden deden toen we met Sjokla begonnen, in the first place. We wilden het proberen. We hadden sinds de geboorte van Nel en Bas weinig ondernomen aangezien we overleefden op niet al te veel slaap en ons best wel wat zorgen maakten over het ouderschap en waarom Bas zo veel huilde. Dus toen die laatste plotseling na een heel handig advies doorsliep, kwam er precies een overload aan energie vrij. We stopten met ons zorgen maken (want we hadden ook kunnen denken dat het maar van korte duur zou zijn, dat doorslapen) en we kregen bakken energie en goesting. “We zien wel waar het ons brengt.” Dat was key in ons beslissing om de sprong te wagen. En het werd leuk. Heel leuk. We kregen fijne opdrachten, steeds grotere opdrachten, en na een jaar kozen we om verder te doen. Bart zou parttime gaan werken en we zouden opnieuw zien waar het ons bracht.

Maar de parttimers onder ons weten heel goed dat een parttime geen halftijdse job is. Dus dat twee parttimes geen fulltime job vormen. Integendeel. Het is veel meer dan dat. Maar we deden het graag en we beseften maar al te goed dat als we iets wilden opbouwen, we daar extra hard voor moesten werken en wellicht ook wel wat dingen voor moesten opgeven.

En dat laatste bleek tijd te zijn. En slaap. Want ook dat tweede jaar vorderde en we haalden echt alles uit onze tijd en ons “atelier”. Dus met dat derde jaar in het zicht kwamen de kopzorgen. Zoals we bezig waren, was het niet haalbaar. Het was te veel van het ene en te weinig van het andere. Uitbreiden was een optie. Daar heb ik dan vooral veel van wakker gelegen. Van een atelier in de tuin tot ombouwen van onze garage, een winkel in de kamer beneden of een pand huren. Ze zijn allemaal de revue gepasseerd. Gesprekken met de gemeente en met de provincie over wat kon en wat niet. Het bleek geen evident pad. En Bart daarentegen draaide overuren in zijn hoofd over de financiële kant van het verhaal. De investeringen die zouden moeten volgen om meer te kunnen produceren zouden heel wat geld kosten. Niet alleen materiaal, maar ook ruimte voor productie en verkoop en niet onbelangrijk, een loon om van te leven.

“Je kan je hele leven over iets fantaseren, dat nooit tot vervulling komt. En de reden is omdat je het niet echt wil. Je bent verliefd op het resultaat, maar niet op het proces. En daarom faal je. We vinden het klimmen niet leuk maar willen alleen maar de top. Zo werkt het leven niet. Dat is niet opgeven. Wie geniet van trainen, zal marathons lopen. Wie geniet van lang en veel werken, zal carrière maken. Het plezier zit hem in de klim zelf.” (uit: De edele kunst van not giving a fuck – Mark Manson)

Ik onthou vooral de zin “Dat is niet opgeven.”. Er zit een kracht in stoppen. “Winners are smart quitters who quit often” (Seth Goddin). Het pad van Sjokla diende ons niet meer. Het zou ons niet brengen waar we naar toe willen. En dus moet je durven stoppen. Maar geloof me, makkelijk is dat niet.

Je moet weten dat we dit in ons hart eigenlijk al wisten in april. Maar we hadden wat tijd nodig om dat te aanvaarden en terug energie te krijgen voor nieuwe uitdagingen. Om zeker te zijn dat ons hart de juiste beslissing nam, gingen we in loopbaanbegeleiding bij Marieke van het Hoefspoor in Passendale. Geloof me, een echte winner deze dame. De juiste doch soms vervelende vragen stellen op het goeie moment? Kan ze. Voelen dat het niet altijd allemaal even gemakkelijk is en je daarin ondersteunen? Kan ze. Je comfortabel doen voelen over oncomfortabele gedachten? Kan ze. Merci Marieke. Ik wou dat ik wekelijks bij je op de koffie kon komen. Ik denk dat we heel wat boeiende gesprekken zouden hebben.

Maar ook merci aan jullie. Door jullie voelden we dat we dingen kunnen bereiken als we er onze schouders onder zetten. Dat we wel degelijk iets te vertellen hebben. En dan heb ik het niet over hoe je het best Sjokla moet bewaren. Dat onze boodschap belangrijk was en jullie onze aanpak leuk en verfrissend vonden. Die complimenten maakten het moeilijk om afscheid te nemen, maar ze worden zeker nooit vergeten. Iemand wijs zei laatst tegen me: “Kiezen kan ook winnen zijn.”. Wij hebben met Sjokla alleen maar gewonnen aan fijne ervaringen en aan zelfvertrouwen. En dat hebben we aan ons enthousiast publiek te danken. Merci. Uit de grond van ons hart. Merci. Misschien nog één gunst. Blijf lokaal kopen. Het doet hen zo veel plezier. Wij kunnen het weten.

Groetjes

PS. Merci aan Anouk Ampersand. Hoewel ik het heel spijtig vind dat de podcast er niet meer is, heb ik echt heel veel gehad aan je mail rond stoppen. Hij heeft mijn hart de kans gegeven om er met mijn hoofd en met Bart over te praten. En zoals zo vaak, voelde hij het ook. Merci.